Υπάρχει μια ακατανίκητη (κάτι σαν αρχέγονη) έλξη, όταν βρεθεί κανείς ενώπιον ενός κρουστού οργάνου, μπροστά σε ένα τεντωμένο δέρμα, ιδιαίτερα ζωικού, να το χτυπήσει, να το χαϊδέψει, να το κρούσει... Και έτσι ανακαλύπτει τους ήχους του. Και έτσι αν το δει και λίγο πιο σοβαρά ξεκινάει ένα ταξείδι εξερεύνησης, ανακάλυψης, και στη συνέχεια εμβάθυνσης στον ατελείωτο κόσμο των κρουστών και των ιδιοφώνων, της ίδιας της μουσικής εν τέλει... Ξεκινάς από ένα τουμπελέκι και καταλήγεις να ασχολείσαι με τα κρουστά όλου του κόσμου. Και δεν σου φτάνει μια ζωή για εμβαθύνεις πραγματικά. Κάθε περιοχή και τα όργανά της, η μουσική της, κάθε όργανο και την ιδιομορφία του, στο πως να το κρατήσεις, πως να το παίξεις, τι να παίξεις. Στην αρχή το ταξείδι είναι μαγικό, θυμίζει κάτι από τα παιχνίδια των παιδιών, στη συνέχεια γίνεται πιο απαιτητικό, σου ζητάει μελέτη και αυτοπειθαρχία. Ο δρόμος που θα πάρει ο καθένας, είναι ο δικός του. Άλλος πιο δημιουργικός, άλλος πιο αυτοσχεδιαστικός, άλλος πιο επαγγελματικός... Όμως όπως σ' όλα τα πράγματα σημασία έχει το ταξείδι, στο τέλος καταλήγεις να στέκεις εκστασιασμένος και να αναρωτιέσαι ακόμα για το τι σημαίνει, από που έρχεται, εκείνος ο ήχος που πρωτάκουσες, εκείνη η δόνηση του αέρα που πέρασε απ' τα αυτιά και το στομάχι σου και έφτασε στην ψυχή σου γεμίζοντας ερωτήματα τον νού...
Στην συνέχεια παραθέτω ένα μπλογκ που είχα φτιάξει για τα κρουστά, και που όμως έμεινε στα πρώτα βασικά των ήχων, στο τουμπελέκι και στο μπεντίρ. Επεται (κάποτε) και συνέχεια. Σε όποιον φανεί χρήσιμο ας το διαβάσει.
http://krousta-cosmos.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου