Καλή (ξανα)αρχή!

Να που ξεκίνησα πάλι το περιοδικάκι... 3η προσπάθεια εν συνόλω. Το πρώτο με το ίδιο όνομα "ουκέτι Φοίβος", είχε προχωρήσει μέχρι που το έσβησα όλο (και χάθηκαν όλα δια παντός), πάνω σε μια κρίση πανικού! Το επόμενο με τον τίτλο "Agnostic", δεν προχώρησε, ούτε το μεθεπόμενο, το "Μπουζουξής". Έτσι λοιπόν ξαναγυρνάμε στο "Ουκέτι Φοίβος", Καλύτερα έτσι, ίσως αυτή η πρώτη ορμή βρει τον τρόπο να το κάνει να ξαναγεννηθεί και να μακροημερεύσει... Το όνομα είναι σημαδιακό και έχει πολλά επίπεδα ερμηνείας. Κατ' αρχήν Φοίβο έλεγαν το πρώτο μου καναρίνι. Κίτρινο, όμορφο και μουσικό σαν τον Φοίβο! Δεύτερον, η ίδια η φράση "Ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην, ου παγάν λαλέουσαν...", παρ' όλο που αμφισβητείται η αυθεντικότητά της, με εξιτάρει και μου βγάζει ένα παράπονο, να χτίσω έναν ιστότοπο για να 'χει ο Φοίβος - αλλά και γω - καλύβα. Και εδώ, όπου "Φοίβος" βάλτε τα πάντα, το φως του Ήλιου, τη μουσική, τις τέχνες, το μυστήριο, τη ζωή, την αλήθεια εν τέλει. Και που ξέρετε, αν γίνουν πολλές οι καλύβες, ίσως και να ξανατραγουδήσει η πηγή, ίσως και να ξαναμιλήσει η μάντις... Τρίτον, όπως έγραφα και σε ένα παλιό ημερολόγιο (χάρτινο αυτή τη φορά): "... Βρήκα την πέτρα, βρήκα τη χορδή και το τραγούδι κι έκατσα... Όταν θα ησυχάσει ο τόπος θα πάρω βαθιές ανάσες να μαζέψω ξύλα και χορτάρια να φτιάξω μια καλυβούλα. Θέλω να χτίσω εκκλησάκι - για ναούς έχουμε καιρό - , μέχρι να μην ξανάρθετε. Για τώρα τ' αναγκαία, μια καλυβούλα με χορταράκια, ίσα για να 'χει ο Φοίβος καλύβην. Εκεί μέσα θα είμαστε καλά. Και το πρωί με τις αχτίδες θα κάθομαι στην πέτρα εγώ και η χορδή... Για δες τι έκανα τόσον καιρό. Μάγια μου κάνατε..."
(Μια μέρα θα το αντιγράψω όλο αυτό το κείμενο - αλλά και άλλα - απ' το χάρτινο ημερολόγιο).
Έτσι λοιπόν. Έχει ιστορία η καλύβα. Μέσα χωράνε όλα και όλοι. Ας ελπίσουμε λίγο απ' το λάλον ύδωρ να τραγουδήσει στα χείλη μου, εεε... στο πληκτρολόγιο ήθελα να πω!