Σε κάτι ταινίες συνήθως αμερικάνικες, υπάρχουν κάποιοι ήρωες πρώην φιλήσυχοι οικογενειάρχες ή κάποιοι μπάτσοι που για λόγους αυτοδικίας ή «αντιποίησης αρχής » παίρνουν σβάρνα τον υπόκοσμο και εκδικούνται για το «βιασμό» ή το «θάνατο» της γυναίκας τους, της κόρης τους, του παιδιού τους.
Όλα αυτά δεν είναι παρά μια εισαγωγή προς χάριν του ντεκόρ που θα στηθεί στη συνέχεια.
Ο υποψήφιος «εκδικητής» θα μας ξεναγήσει γνωρίζοντάς μας χώρους και ανθρώπους ενός κόσμου επιφανειακά κακού και απορριπτέου πλην όμως μαγικού και άκρως θελκτικού για τις ανάγκες τις ταινίας και των θεατών της.
Από που αντλεί ο «τιμωρός» τον μύθο του; Απ’αυτό που υποτίθεται πως μάχεται. Τον κόσμο της νύχτας, της παρανομίας και το περιθώριο.
Σκοτεινοί βρεγμένοι δρόμοι, αλήτες, πουτάνες, κακόφημα ξενοδοχεία, σκοτεινά μπαρ εύκολες γυναίκες, ναρκωτικά και πολλά άλλα συνθέτουν την ατμόσφαιρα της δράσης. Έτσι ικανοποιούνται δύο βασικές ανάγκες του θεατή, αυτή της δίψας για δικαιοσύνη και νίκη του καλού και αυτή της δίψας για περιπέτεια και ελευθερία. Έτσι οι φιλήσυχοι μικροαστοί έχουν την ευκαιρία για μια βόλτα στους χώρους των ονείρων τους, στους χώρους τους πιο σκοτεινούς και τελικά ποθητούς.
Είναι οι φαντασιώσεις που ποτέ δεν θα τολμούσαν να πραγματοποιήσουν, τα μπαρ, τα μπουρδέλα, τα γκέτο, η δύναμη, η πραγματική ζωή και οι εκπλήξεις. Έτσι λοιπόν επιστρατεύεται ως άλλοθι ο «καλός» που μπαίνει στον κόσμο του περιθώριου και γίνεται ένα μ’αυτό (για να μην τον γνωρίζουν!) παίζοντας θαυμάσια με τους κανόνες αυτής της πλευράς.
Γιατί βέβαια η ζωή του φιλήσυχου οικογενειάρχη καμιά ικανοποίηση δεν προκαλεί στους θεατές οι οποίοι σαν τέτοιοι και αυτοί, έχουν την τάση όταν φαντασιώνονται να δραπετεύουν προς παρόμοιες κατευθύνσεις. Προς την πραγματική ζωή, τα πάθη, το απρόβλεπτο.
Να δραπετεύουν βεβαίως μέσα απ’ τις ταινίες (τι άλλο;) οι οποίες εδώ παίζουν (αυτές και άλλες) το ρόλο της ονείρωξης, γιατρεύοντας (μπαλώνοντας) μια πληγή που άνοιξαν οι ίδιοι κάποτε στην ψυχή τους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου