Μια μέρα

Σήμερα έχω μια ενέργεια που δεν ξέρω τι να την κάνω. Όλη μέρα πάω κι έρχομαι σαν τη σβούρα. Πιάνω το μπουζούκι παίζω τις ασκήσεις, τις παίζω από Λα, από Σολ, από Σι, από Ντο, από Ρε. Επιταχύνω τον μετρονόμο, τις ξαναπαίζω γρήγορα, τον επιταχύνω κι άλλο… Τον επιβραδύνω να το βγάλω πιο καθαρό, το βγάζω, τον ξαναεπιταχύνω. Το αφήνω, πάω στην κουζίνα, τρώω κάτι λίγο, κάνα αμύγδαλο, καμιά σταφίδα, πάω στο σαλόνι, ανοίγω την τηλεόραση, το πρωί έχει τελείως μαλακίες, «καλά» που σήμερα έχει και το σεισμό στην Ιταλία, βλέπω λίγο, βαριέμαι, την κλείνω. Πιάνω πάλι το μπουζούκι, ξαναπαίζω τις ασκήσεις, πιάνω κάνα τραγουδάκι, το παίζω κι αυτό, το ξαναφήνω. Βγαίνω έξω, κάνω μια βόλτα στο τετράγωνο, ξαναμπαίνω στο σπίτι, σήμερα βαριέμαι να κατέβω Αθήνα, το κάνω σχεδόν κάθε μέρα, δεν έχει πια νόημα και γούστο, άλλωστε δεν έχω τίποτα να ψωνίσω, ναι βέβαια, ψωνίζω στην Αθήνα, στην Αθηνάς, μ’ αρέσει εκεί, βρίσκω τα πάντα και φτηνά, χώρια που είναι και ωραία να βολτάρει κανείς σ’ αυτά τα μέρη. Σήμερα δεν έχω μαγείρεμα, έχω φασολάδα από χτες, πάω στην κουζίνα και την αδειάζω σε δυο πιάτα, ένα για μένα και ένα για την Α. όταν επιστρέψει. Βάζω το ένα στο ψυγείο, τα φαγητά που έχουν ντομάτα είναι πάντα επίφοβα να χαλάσουν, το άλλο το αφήνω έξω να φάω αργότερα. Πλένω την κατσαρόλα, το καπάκι, και την κουτάλα, δεν χρειάζεται πια. Πλένω και μισό μαρούλι, να το ‘χω έτοιμο για μετά. Πλένω τα χέρια μου, φεύγω απ’ την κουζίνα. Πάω στο διάδρομο, κάνω λίγο μονόζυγο, τεντώνω τα μουδιασμένα μου μέλη, το παρατάω, πάω πάλι και πιάνω το μπουζούκι, μετά πάλι λίγο τηλεόραση, πάλι οι σεισμοί, ξαναπιάνω το μπουζούκι προσπαθώ να δουλέψω λίγο κάνα δικό μου κομμάτι, βαριέμαι, ξαναπιάνω τις ασκήσεις. Τα παρατάω και πάω σαλόνι, παίρνω το τουμπελέκι, παίζω ένα ρυθμό, δεν μ’ αρέσει ο ήχος του κρουστού μέσα στο άδειο σπίτι, το αφήνω. Κάθομαι στο πι σι, χαζεύω λίγο Ίντερνετ, ακούω κάτι τραγούδια, προσπαθώ να τα βγάλω στο μπουζούκι, τα αφήνω. Κοιτάω την αλληλογραφία, τίποτα, όχι ότι περίμενα και τίποτα δηλαδή. Γράφω αυτό το ποστ και σε λίγο θα αρχίσω τις ετοιμασίες για το γεύμα. Η φασολάδα είναι ένα φαγητό που σηκώνει πολλά συνοδευτικά, βάζεις ότι γουστάρεις, ελιές, τυρί, σαρδέλες, ρέγγα, κάνα κομμάτι κρέας αν έχεις, σαλάμι, παστουρμά, σύγκλινο, κρεμμύδι, σκόρδο, και γενικά ότι τραβάει η όρεξή σου. Εγώ σήμερα θα τηγανίσω λίγο κοτόπουλο που μου ‘μεινε από προχτές, συν ελιές, συν τυρί, συν σκορδάκι. Μ’ αυτό το φαΐ βέβαια, πίνει και κρασάκι που σε βοηθάει να κοιμηθείς μετά. Το λίγο, γιατί με το πολύ κρασί, σε αντίθεση με ότι πιστεύεται, δεν κοιμάσαι καλά. Ξεραίνεσαι αμέσως, αλλά ο ύπνος δεν είναι καλός, είναι ανήσυχος. Πάω να βάλω μπρος.
Αυτά.

Υ.Γ. Το παρόν γράφτηκε σε άλλο μπλογκ πριν από 2 χρόνια περίπου