Το πρώτο σοκ, το πρώτο άρπαγμα είναι η οσμή, ο αχνός. Η μύτη, τα χείλη, όλο το πρόσωπο τείνει να ενωθεί με τον αχνό, τον ψάχνει, τον δέχεται με ευγνωμοσύνη και απορία για τούτη την απρόσμενη ευχαρίστηση-πανδαισία δώρο, όλο το είναι σου, κεφάλι μάτια, ψυχή ευχαριστούν, ενώ μιά υποψία - πεποίθηση περί της επερχόμενης δεύτερης γιορτής εδραιώνεται.
Ύστερα έρχεται η πρώτη κουταλιά. Ζωμός εύγευστος και ουράνιος ρέει στον φάρυγγα ευεργετικά, ζεστά, καθησυχάζοντας, σκορπίζοντας ηδονή. Εκείνη η κόλα, η γεύση, η οσμή, η αίσθηση, γίνονται απτή ύλη, τα δόντια καρφώνονται, η ευγενική μάζα υποχωρεί, καταπίνεις, και είσαι ευτυχισμένος για ακόμα μιά φορά.
(Βεβαίως και αυτό γραμμένο στο τραπεζομάντηλο, που αλλού;)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου